En dan zit je daar… aan de grond genageld...

Vandaag kwam een klant voor een eerste bespreking naar ons atelier.

Ze kozen voor ons om hun nieuwbouwappartement te ontwerpen en het van maatwerk te voorzien. Vandaag gingen we eigenlijk gewoon samenzitten om te kijken hoe we het ontwerp gaan aanpakken.

En ze kwamen binnen met een taart.

Hoe gek is dat?

We hebben nog niks getekend.
Nog niks gemaakt.
Nog niks gerealiseerd.

En toch dit smakelijke gebaar.

En dan zit je daar…
Even aan de grond genageld eigenlijk.

Want in zoiets kleins zit voor mij iets heel groots: vertrouwen. Nu al. Terwijl we nog niet eens echt gestart zijn.

Ze zijn met pensioen en verkopen het grote mooie huis waar ze jaren gewoond hebben om nog één laatste keer een nieuwe thuis te creëren.
En wij mogen daar mee deel van uitmaken.
Dat doet sowieso al iets met ons. Maar dan dat kleine gebaar vandaag.
Dat vult ons hart.

Niet omwille van die taart, al was ze heel lekker, maar omwille van wat erachter zit.
Niet omdat het moest. Niet omdat wij al iets voor hen gerealiseerd hebben. Gewoon vanuit de mens zelf.
En daar krijgen wij dus nog meer zin van dan we al hadden.

Om te luisteren, te zoeken, te tekenen, keuzes te maken, misschien ook eens opnieuw te beginnen en uiteindelijk voor deze mensen mee een warme nieuwe thuis te creëren.

Een klein gebaar van hen.
Een groots effect op ons.
En misschien is dat ook waar ik hier wat vaker over wil schrijven.

Over de kleine dingen die gewoon dagelijks gebeuren bij Tkartel. Kleine momenten en gebeurtenissen die op het eerste zicht misschien niet zoveel voorstellen, maar die op één of andere manier toch altijd weer groots uitdraaien.

Want uiteindelijk gaat wat wij doen niet alleen over maatwerk.
Het gaat vooral over mensen.
En de mens die hartelijk geeft, die is bij ons ook van harte welkom.